Eeuwige strijd met je persoonlijke martelaar

Onzekerheid… het is de zelfgecreëerde boosdoener. Onze aartsrivaal. De onzichtbare boeman die het op je heeft gemunt. In gezelschap is het aanwezig. Je voelt hem rondsluipen als een vos die zijn prooi van achteren benadert. Zijn stem kan zo overweldigend zijn dat hij de klanken van de buitenwereld van tijd tot tijd wegmoffelt. Je kijkt om je heen, een beetje verward, je lichaam dreigt te imploderen. In je machteloosheid kun je enkel toekijken hoe deze sluwe boef jouw emotionele ondergang feilloos orkestreert. Een onwel gevoel – (hoofd)pijn misschien – penetreert jouw bewustzijn tot het tastbare vlees en bloed. Als je even de overhand krijgt over deze vijand, kun je de wereld weer waarnemen. Doordat de realiteit nog steeds vervormd is door de turbulente storm in je geest kun je de beelden die op je netvlies worden geprojecteerd niet als waarheid nemen (maar toch vallen we keer op keer voor deze bedrieglijke hallucinatie). Het is een formidabele vijand die niet slaapt en bijna niet van opgeven weet. Het enige doel in zijn leven is jou een eeuwigheid te beproeven en genadeloos te tarten op de meest gruwelijke en sadistische wijze. Zijn levensenergie wordt gevoed door jouw angsten. Zijn razernij wordt getriggerd door de ranzige geur van angstige gedachten net zoals een witte haai in de jaagmodus gaat als er bloed in zee gedetecteerd is. Deze strijd komt je ongetwijfeld bekend voor. Wellicht zie je gedurende zo’n episode dat mensen in je nabije omgeving met anderen in gesprek zijn. Hun monden bewegen met geanimeerde armbewegingen en gezichtsuitdrukkingen, alleen komt de informatie niet bij je binnen. Je kunt net zo goed doof zijn.

Jij hebt onzekerheden, net als ik. We zijn allemaal gebrekkig geboren. Waarom eigenlijk? Waarom zou onze schepper ons zo’n zwakte meegeven? Is dit een vloek of stiekem een gift. Een soort van beproeving om ons te laten groeien om ons potentieel als fysieke wezens te realiseren in het korte tijdsbestek dat ons op deze ronde aardbol is geschonken? Iedereen heeft zijn angsten tailor-made voor onze identiteit. Ik ben ervan overtuigd dat uitdagingen en tegenslagen noodzakelijk kwaad zijn van het leven. Deze manifesteren zich op verschillende manieren. In een gesprek met iemand die het had over het nut van leven zei hij: “Iedereen is perfect geboren.” Of het een doordachte uitspraak was, weet ik niet. Hij bleek wel erin te geloven toen hij het zei. Ik ga niet liegen, het klonk mooi in mijn oren. Geloven in perfectie: de ideale wereld. Wel een tikje idealistisch, nietwaar? Dit was een goede gelegenheid om zijn overtuigingen te beproeven: “O ja? Zijn mensen die geboren worden met een handicap ook perfect in jouw ogen?” Dit logische argument stopte zijn idealistische feel-good gedachtegang wel. Hij werd geconfronteerd met een alternatieve realiteit. Nu werd hij gedwongen om beide realiteiten tegenover elkaar te zetten en te evalueren. Dat is het grappige aan realiteit, er bestaat niet een juiste realiteit. Het is allemaal subjectief net als onze onzekerheden. Het zijn geheel en al constructies van onze eigen geest. Als meesters van onze eigen constructies hebben wij ook de inherente macht om ze te verwoesten.

Tegen een vrouw waarmee ik het genoegen heb gehad om een openhartig gesprek te hebben over haar aartsrivaal, merkte ik op dat onzekerheden ook door onschuldige bronnen worden veroorzaakt. Die vurige passie in haar ogen was niet te missen. Ze wilde andere vrouwen helpen met dezelfde onzekerheden. Volgens haar wordt door de maatschappij gedicteerd wat je zelfbeeld moet zijn. Dagelijks worden we gebombardeerd met (onderbewuste) advertenties. Dit heeft heel haar leven enorme impact op hoe ze zich over zichzelf voelt. Het is oneerlijk. Het is onrealistisch om aan de absurde eisen van de maatschappij te voldoen. Ze noemde op waarmee zij en andere vrouwen werden geconfronteerd. Als vrouw moet je:

  • grote tieten en een ronde kont hebben
  • streven naar het ideale slanke figuur
  • als een pornoactrice seks hebben
  • zorgzaam zijn

Als je niet voldoet aan dit beeld begint de onzekerheid zich langzaam te vormen als een schimmel op een kaasblok. De kaas is nog goed te eten, maar als de schimmel niet vlug wordt verwijderd, zal het niet lang meer duren voordat het resterende kaasblok geïnfecteerd is. Wat een zonde! Ik snap de struggle van dit soort berichten.

Het kan zo ‘eenvoudig’ zijn door  jezelf in de spiegel aan te kijken en uit volle borst te zeggen: ‘Een nu is het genoeg!’ Zo ben ik ook van mijn depressie afgekomen. Ik was meer dan 10 jaar terug onzeker over mijn uiterlijk. Mijn spiegelbeeld was een dagelijkse reminder van mijn gebreken. Perfectie staarde niet terug in de spiegel. Wat ik zag, was mijn aartsrivaal met zijn lelijke kop. Dat deed pijn. Gevoelens van minderwaardigheid nekten mij. Het beïnvloedde de interacties die ik had met mensen. Mensen die te mooi in mijn ogen waren, intimideerden mij. Om met de situatie om te gaan, ontweek ik oogcontact om zo mijn emoties in toom te houden. Mijn hele leven is veranderd toen ik die middag voor de spiegel stond in mijn studentenkamer: ‘Basta! Nu is het genoeg.’ Deze simpele woorden en de intensiteit van mijn stem van honderd zonnen deden mijn aartsrivaal verdwijnen. Ik had op dat moment mijn grootste uitdaging overwonnen. Nu als ik in de spiegel kijk, zie ik een knapperd. Velen die dit lezen, zullen hun hoofd krabben, flabbergasted door mijn verhaal. Menigeen zal mij zien als een aantrekkelijke pure chocoladereep die hun buik zal vullen. Dat is het juist met realiteit. Onbewust koos ik voor een negatieve realiteit. Overstappen naar de realiteit waarin ik leef, was voor mij onmogelijk. De poort naar die realiteit konden mijn ogen niet zien. Zoals de Engelse uitspraak luidt: hidden in plain sight. Nu ben ik niet meer geïntimideerd door schoonheid van anderen. Af en toe vergelijk ik mezelf met anderen. Deze week nog kwam ik een man tegen die gemakkelijk 1.90 m was met brede schouders. Hij kon gemakkelijk een model zijn geweest. Als ik zijn uiterlijk een score moet geven, zal het 9-10 zijn. In dat soort instanties ben ik me er wel bewust van dat hij meer aandacht trekt en dat anderen hem boven mij zouden kiezen. Maar dat is leven. Er zal altijd een ander zijn die beter, mooier of intelligenter is dan jij. Jij en ik zijn niet perfect of de allerbeste op alle vlakken. Het enige wat wij kunnen doen, is onze tekortkomingen accepteren en veranderen in een betere versie binnen onze capaciteiten.

Luister goed. Jouw demonen heb jij zelf gecreëerd. Zelfs als de bron van externe origine is. Het besluit om andermans realiteit je eigen te maken, is een (on)bewuste keuze. Niemand kan je wat opleggen als je er niet in gelooft. Het gebroken zelfbeeld heb je in eigen handen. Haat verdwijnt in het bijzijn van liefde. Wees dus lief voor jezelf. De dialoog die je met jezelf houdt, bepaalt jouw emoties: goed of kwaad. Versla jouw draak met liefde en positieve zelfsuggesties. Zo ‘eenvoudig’ kan het zijn.

Wat zijn de demonen die jou tarten? Ben jij ervan afgekomen? Zo ja, hoe dan?

Geef een reactie