Aandacht: het grootste motief voor vreemdgaan

Aandacht blijkt een van de meest onderzochte onderwerpen te zijn binnen de psychologie en de cognitieve neurowetenschappen. Op zijn Jip-en-Jannekes gezegd: de informatieverwerkende processen die zich afspelen in je centrale zenuwstelsel. Iedereen heeft aandacht nodig.

Naar mijn volle overtuiging is aandacht de unieke of gouden sleutel die toegang geeft tot alle geheimen van de wereld en van toepassing is op alle culturen, godsdiensten, mensen, dieren, politieke overtuiging, noem maar op. Meerdere filosofische hoofdstukken waard, dus laat ik me nu even beperken tot aandacht als motief voor vreemdgaan, het bruggetje naar mijn vorige filosofie. Mannen zijn jagers. Cliché. Maar mannen, wake-up call! In de oertijd waren jullie jagers op wild, niet op vrouwen! Dus vanaf heden geen excuus meer! Het doel heiligt dan misschien de middelen, maar het blijft een feit dat jullie jaagden op het stoofpotje voor de avond.

Alfamannetjes waren de sterksten van de stam. Vrouwen hielden zich bezig met huishoudelijke taken en met het baren en opvoeden van kinderen. Het feit dat vrouwen in die tijd al sieraden maakten, wijst erop dat zij toen al probeerden zich op deze manier aantrekkelijk te maken om de alfamannetjes voor zich te winnen, te verleiden. Dus beide seksen probeerden met kop en schouders boven hun stamgenoten uit te steken om op te vallen, de aandacht te krijgen. Immers, hoe idealer de rivaal, hoe groter de kans dat de aandacht – en daarmee het stoofpotje – naar een ander alfamannetje of mooier vrouwtje zou gaan.

In deze tijd is het niet anders, zij het soms wat ‘subtieler’. Want daar waar mannen door de evolutie de vrouwen niet meer kunnen imponeren met een afgeschoten ree voor het avondeten of zelfs met nageslacht(!) want vroeger waren er geen spermabanken, wordt dit gecompenseerd door andere verworvenheden, zoals status, geld, bezittingen en vaardigheden. Oneerbiedig gezegd: het moderne ‘nut’ van de tegenwoordige man.

En daar waar vrouwen de mannen niet meer kunnen imponeren met hun zelfgemaakte ketting van lapis lazuli of hun kookkunsten, dienen zij nu veel extremere maatregelen te nemen. Zij moeten het per slot van rekening nog veelal hebben van hun uiterlijk. Praise the media! In de loop der jaren is dat ideaalbeeld door fotoshoppen en andere creatieve en medisch technische hoogstandjes behoorlijk vertekend geworden.

Het beeld dat ons al jaren door de media voorgeschoteld wordt, is er een van ideale mannen en vrouwen, veelal gericht op uiterlijkheden, de buitenkant. Er bestaan zelfs maten/verhoudingen voor het ideale lichaam. Definieer: ideaal!? Wie is de owner van deze definitie? Wat is zijn achtergrond en wat is zijn cultuur? Met andere woorden: hoe objectief is dit ideaal? En waar heeft hij/zij de criteria op gebaseerd die hieraan ten grondslag liggen? Daarnaast zijn ook verschillende studies bekend over de ideale symmetrie van een gelaat, die men weer als richtlijn kan gebruiken om er nog aantrekkelijker uit te zien voor potentiële partners.

What the hell!? Wat is er gebeurd met de aandacht voor iemands karakteristieke eigenschappen, iemands uitstraling? Neem die unieke doorleefde gezichten van indianen. Je léést er gewoon het avontuur in. En kijk naar die zeldzame mensen die gracieus ouder worden of die waarbij je nog altijd het vuur, de passie en de ondeugd in de ogen kunt blijven zien, waarvan je denkt: nou, die is nog steeds in voor stoute dingen!

Stel dat het ministerie van zorg zo’n financiële meevaller krijgt dat inlevende zorgverzekeraars hun verzekerden kunnen aanbieden voor een prikkie hun – van het ideaalbeeld afwijkende – lichaam of profiel kunnen laten aanpassen aan de ideale standaarden? Niet omdat het moet, maar omdat het nu financieel zomaar ineens kan.

Wat gaat er dan gebeuren met persoonlijke uiterlijke voorkeuren? Gaan die in de toekomst dan onder de noemer fetisjisme geschaard worden?  Je zou maar eens een zwak hebben voor een voluptueus lichaam of voor plaatselijke overbeharing, grote of kleine tepels, voor dat lieve scheve mondje of die spock-oortjes, dat stoere litteken op zijn wang. Kortom: voor de unieke eigenschappen en schoonheden van de mens. Is het streven van de mens er dan werkelijk op gericht om er in de toekomst massaal als een eenheidsworst uit te zien? En als dat gebeurt, bestáát er dan nog zoiets als vreemdgaan? Als de buurman/buurvrouw er hetzelfde uitziet als je partner, ziet het gras aan de andere kant van de schutting er dan nog steeds groener uit? Of moet dan toch echt eerst de diepgang van de mens naar boven komen om de verschillen nog te zien?

Om überhaupt in de picture te komen, moeten we het helaas vaak eerst hebben van oppervlakkige schoonheden en praktische verworvenheden. Slechts een selectief deel van de bevolking wordt in eerste instantie meer geïntrigeerd door uitstraling, een nog zeldzamer deel daarvan investeert vervolgens in de wondere onderwaterwereld. Maar veelal begint de zoektocht naar diepgang pas later. Waarom? Tja, we kunnen natuurlijk onze seksuele gevoelens en behoeftes niet negeren. Dat zou overigens zeer ongezond zijn.

Maar dan nog heb je de keuze: fuck je er in de tussentijd vrolijk op los of ga je creatief aan de slag met alle andere fantasievolle dingen en handige (seks)tooltjes om aan je gerief te komen?
Alles valt of staat met de pijlers van je relatie. Is deze of is een van de twee partners oppervlakkig, dan zal de euforie in no time omslaan in sleur door het gemis aan (emotionele) diepgang, karakter, inleving, visie, communicatieve vaardigheid en fantasie.

Op enig moment zal een van beide partners op zoek gaan naar spanning, uitdaging en dat allesoverheersende gelukzalige gevoel van het begin. En als niemand deze aap het kunstje van de diepgang leert, zal zijn/haar leven naar mijn mening bestaan uit een aaneenschakeling van hevige maar korte spannende momenten. Hopelijk voor hem/haar met een redelijke frequentie, want een nevenhobby is dan zeker geen overbodige luxe om in de tussenliggende periode voor de nodige afleiding te zorgen.

Schoonheid is vergankelijk! Het uiterlijk brokkelt vele malen sneller af dan het innerlijk. Dus waar denk je op termijn langer plezier aan te kunnen beleven!?

Belangrijk dus om je wensen en fantasieën aan je partner duidelijk te maken. Aangeven wat je humoristisch vindt, lekker of spannend. Maar het ook aangeven als je voor je gevoel te weinig aandacht krijgt van je partner en dat dat je zelfvertrouwen een knauw geeft. Voel je niet te trots. Wat HEB je te verliezen. Als je niet het gevoel hebt dit met je partner te kunnen bespreken, liggen jullie sowieso niet op één lijn. Dan is er al iets mis. En toegegeven, dat vertrouwen moet je opbouwen. Maar dat is dan ook de investering die je maakt, voor mij een vanzelfsprekendheid. Voor enkele partners uit mijn verleden niet helemaal zo vanzelfsprekend. Learned the hard way.

Bouw de spanning op. Heren, speel eens hard to get voor je partner, het werkt! Geef de meiden de kans te verleiden. En meiden: dress to impress en geniet van de aandacht!

 

Geschreven door mevr. Sunshine.

 

 

 

Geef een reactie